Lastige klanten....

Blogverhalen….

Een blog beginnen is één maar continue verhalen schrijven is twee…

Het is niet zo dat ik niks meemaak maar het vraagt ook weer tijd om alles op te schrijven en dat komt er dus niet altijd van. Ik stel mezelf dus nu de vraag of ik de verhalen in chronologische volgorde moet blijven schrijven, en dat betekent dus achterstand, of dat ik mijn verhalen gewoon deel zoals het uitkomt. Besloten voor de laatste optie te gaan, dat werkt ook weer wat makkelijker.

Goed, als beginnend agent gaat het er dus om een portefeuille op te bouwen en huizen te zoeken voor de verkoop. Daar zitten nogal wat haken en ogen aan in Frankrijk en ik heb me voorgenomen het allemaal maar ‘gewoon’ te doen en dat betekent in de praktijk er op af gaan en (leer) ervaring opdoen. 

Via het hoofdkantoor had ik een melding voor een huis gekregen, of ik maar even contact met de verkopende partij wilde opnemen. Het berichtje wat ik ontvangen had was uiterst summier ik had alleen een naam en een postcode. Het was nogal een eind uit de buurt en dus ik keurig een mailtje verstuurd met een verzoek om wat meer informatie.

Ik kreeg meteen aan appje van de verkopende partij, of ik soms wat foto’s wilde van het stulpje om een beter idee te krijgen? Uiteraard wilde ik dit wel, want het klinkt heel vervelend, voor een klein (onverkoopbaar) huisje ga ik niet 1,5 uur heen en ook weer 1,5 uur terugrijden. De app met foto’s kwam meteen door, goeie grutten….dat was een optrekje, dat was meer dan de moeite waard om heen en weer te rijden.

Of ik zo snel mogelijk kon komen voor een waardebepaling want meneer werkte voor de televisie als presentator en zat vaak in het buitenland en had niet zoveel vrije weekenden en toevallig zou hij er het weekend zijn dus of ik dan langs zou kunnen komen ?

Hmmmm, dat maakte me nieuwsgierig en Google bood uitkomst, de naam kwam meteen naar boven en ik kreeg een indruk van de verkopende partij, een grote ‘brocanteur’ die verschillende grote winkels heeft in Parijs en Engeland en op de televisie allerlei inkopen doet met een waardebepaling. ’s Middags ging ik bij Florence theedrinken en we hadden het over het ‘optrekje van de bekende Fransman’ waar ik zou gaan kijken, het bleek dat het programma dagelijks op de televisie wordt uitgezonden en we hebben dan ook even samen naar het programma gekeken, ik had nu een beter idee bij deze meneer.

De afspraak voor de bezichtiging van zijn woning was gemaakt en ik zou me op zaterdagmiddag bij hem melden. Lichtelijk zenuwachtig en netjes aangekleed reed ik in 1,5 uur zijn naar zijn stulpje. Uitgestapt voor de poort, shit , ik zie geen bel en een groot bord "pas op voor de honden…"

Nu ben ik niet bang uitgevallen maar ja, je weet nooit wat je te wachten staat dus laat ik maar voorzichtig doen en even bellen voor de zekerheid om te vragen hoe ik binnen moet. Ik mocht gewoon binnen komen er waren geen honden dit was alleen om nieuwsgierige mensen buiten te houden.

Enigszins gespannen liep ik het landgoed op en ja, het was een mooi geheel met 3 hectare omliggend terrein wat omgetoverd was tot een Engelse tuin met bloemen, borders, bomen, kunstwerken, boomgaard met lei fruit en een zwembad, prachtig.

De heer des huizes kwam op me af en stelde zich voor, en daar maakte ik dus een cruciale inschattingsfout. Ik besloot om te doen of ik niet wist dat hij zo beroemd en bekend was, ik zei dat ik zijn naam van de televisie kende maar dat ik de programma’s niet zo volgde. Hierdoor kreeg zijn ego zo’n gevoelige knauw en had ik verder nog geen idee welke consequenties mij hiervoor boven het hoofd hingen.

Ik begon met mijn eerste belangstellende vraag: waarom wilt u uw landgoed verkopen? Zijn antwoord was:  Madame…..ik heb geen behoefte aan geld, ik ben erg rijk, ik heb gewoon zin om weer eens wat anders te gaan doen.

Slik…..oké…..ik knikte instemmend alsof ik begreep wat hij bedoelde…

Er kwamen allerlei gedachten bij me naar bovendrijven maar ik wilde me niet laten intimideren en vooral professioneel blijven overkomen, voor wat dat waard was dan op dat moment. We waren nog maar net in de tuin begonnen met de rondleiding en het gesprek ging uiterst stroef, ik liep belangstellend mee en vroeg me af wat mijn volgende vraag zou kunnen zijn.

Ik had me de moeite kunnen besparen, want het geknakte ego sprak mij toe…

Madame….weet u dat ik twee miljoen kijkers per dag heb en dat ik verschillende grote winkels in verschillende landen heb en ook een fabriek in Indonesië en een koeriersbedrijf? Tja, wat moest ik hier nu op antwoorden om zijn ego niet nog verder te beschadigen?  Ik besloot maar eens driftig notities te gaan maken. Ondertussen zeulend met al mijn tassen aan mijn schouders waar hij zichtbaar van genoot maar ook hier besloot ik om me niet te laten kennen.

Goed, we waren inmiddels bij het woonhuis aangekomen en tja dit was met smaak verbouwd en gedecoreerd wat niet zo heel moeilijk is als dit je vak is (en je kennelijk genoeg euro’s hebt ). Op een gegeven moment kwamen we bij de badkamer en deze was erg groot, meneer liep voor me uit en ik liep er achteraan, en ja dat grote witte harige vloerkleed lag pontificaal in het midden van die enorme badkamer, ik probeerde op de rand te stappen een andere mogelijkheid was er niet. Plotseling draait hij zich om en spreekt me vermanend toe dat ik absoluut niet op dat witte kleed mag stappen….ik schrik me rot en met alle tassen aan mijn schouder probeer ik nog een stap op zij te doen maar dat ging echt niet dus ik raak toch met mijn schoen dat witte kleed aan. 

Jeetje, waar ben ik in verzeild geraakt zeg, waarom laat ik dit gebeuren …..waar is mijn assertiviteit ?? De stemming werd er niet beter door.

In de keuken mocht ik even op een stoel plaatsnemen en werd er nog eventjes benadrukt dat hij erg bekend was en ook zelf in het onroerend goed had gewerkt, veel contacten had in die wereld en dat de collega- makelaars in de rij stonden om zijn huis in de verkoop te nemen. Echter hij had in al zijn goedheid  besloten dat hij met een Engelse makelaar in zee wilde omdat er alleen maar Engelsen op zijn tuin zouden afkomen en die moesten dan natuurlijk ook over voldoende geld beschikken om een tuinman te kunnen betalen die 7 dagen per week beschikbaar is. Als ze echt geld hadden dan kon er ook een heliport worden aangelegd.

Zo, nu ik mocht aan het woord en laten horen wat mijn waardebepaling dan wel niet was voor zijn optrekje. Nou het spijt me, maar die kan ik u zo niet geven, daar ga ik even over nadenken en me verder in verdiepen.

O jee…..weer niet het goede antwoord.

Zijn repliek volgde heel snel, hij had toch zeker wel 25 minuten van zijn kostbare tijd aan de rondleiding besteed wat moest impliceren dat hij erg serieus was en met Leggett in zee wilde want anders zou hij zijn tijd niet aan mij besteden want hij had wel belangrijkere zaken aan zijn hoofd.

Alles in mij vertelde me dat hij zo’n vreselijke arrogante verwaande klootzak was dat ik absoluut geen zin had om zaken met hem te doen. Hij behandelde me als een of andere minkukel en ik liet het ook nog eens gebeuren.

Ik vertelde hem dat ik weer contact met hem op zou nemen als ik nog aanvullende informatie nodig zou hebben, hij knikte me vriendelijk toe en zei dat dit geen enkel probleem was.

Met klotsende oksels en de bungelende tassen aan mijn schouders liep ik weer naar mijn Saabje toe, ik startte mijn auto en begon tierend en vloekend weg te rijden, wat een vreselijke eikel is die vent zeg. Ik zag meteen allerlei problemen voor me want een waardebepaling voor zo’n bijzonder huis is niet eenvoudig en hij leek me ook nog eens zo’n over het paard getilde persoonlijkheid  dat ik hem met de hoogste baas zag bellen om te vertellen dat hij ‘not amused ‘ was over dat agentje wat op hem afgestuurd was.

In de 1,5 uur dat ik terugreed zette ik alles nog eens op een rij. Waarom deed iemand zo ? Is het arrogantie of juist onzekerheid ? Het begon te knagen en ik had het antwoord niet, kon het niet goed inschatten. Voor de zekerheid toch maar iedereen op het hoofdkantoor op de hoogte gebracht van de situatie dat leek me beter, ik zou back-up krijgen indien nodig.

Tijdens mijn bezichtiging had ik toch nog niet goed genoeg doorgevraagd en ik besloot er toch maar een mail uit te gooien om de aanvullende informatie op te vragen, het risico lag natuurlijk op de loer dat ik nogmaals als een onnozel type zou worden weggezet.  Eén van mijn vragen was hoe groot het zwembad nu precies was. Uiteraard kreeg ik niet meteen een reactie en na mijn tweede mail volgde een appje van zijn kant, hij was in Miami en had nu geen tijd en dat was het dan weer.

Ik heb er nu drie weken later nog een mailtje uitgestuurd met mijn vragen om de aanvullende informatie en ik heb nog steeds geen antwoord van hem mogen ontvangen. Er is dus ook nog geen waardebepaling afgegeven voor zijn optrekje en ik vraag me dan nu ook af of deze meneer echt wel serieus was en ik het uiteindelijk toch misschien wel goed heb gedaan door me niet voor zijn wagentje te laten inspannen om meteen een prijs voor het geheel neer te leggen.

Mijn conclusie blijft echter wel onveranderd, ik blijf het een ontzettende arrogante verwaande klootzak vinden. En nee, ondanks dat ik mijn zware fototas aan mijn schouder had hangen heb ik geen foto’s gemaakt van het optrekje en ook niet van de bekende Fransman.