Huizenjacht.

Op huizenjacht....

Om mijn portefeuille verder op te bouwen zoek ik op het internet ook naar advertenties waarin huizen te koop worden aangeboden. Vandaag had ik een aantal huizen geselecteerd die ik interessant vond en stuurde mijn standaard mailtje eruit.

Een huis had een wat vage omschrijving en ook de foto’s lieten niet echt een duidelijk beeld zien van het huis en de omgeving maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Precies deze verkopende partij nam binnen één minuut contact met mij op via de mail. Ook de mail was wat onduidelijk maar de boodschap was helder, als ik wilde kon hij mij het huis vandaag wel laten zien. Ik antwoordde dat ik hier wel oren naar had en zo maakten we de afspraak om een dorp verder om 14.00 uur voor de kerk af te spreken want het huis was lastig te vinden.

Ik had eigenlijk geen idee wat me te wachten zou staan en besloot me toch maar netjes aan te kleden en voor de zekerheid ook mijn kaplaarzen en oude jas maar in de auto te gooien, je weet tenslotte nooit waar je terecht komt.

Even voor tweeën draai ik mijn Saabje de parkeerplaats van de kerk op, keurig op tijd en in afwachting van wat komen gaat. Klokslag twee uur komt er een oude witte Peugeot bus de parkeerplaats oprijden, oké dat zal mijn date zijn. Een oudere heer draait zijn raampje naar beneden en vraagt of ik Linda ben…

“Stap maar bij mij in, dan rijden we er zo samen naar toe”.

“Uh, nou nee, dat ga ik niet doen.”

“Waarom niet ?”

“Nou al mijn spullen liggen in mijn auto …. ”

“Die kan je er toch bij mij in zetten? ”

Alles in mij zei dat ik het echt niet ging doen maar deze man had in zijn hoofd zitten dat het wel zo ging gebeuren. Uiteindelijk stapte hij uit zijn bus, de man zag er wat verlopen uit met zijn versleten kleren. Ik maakte een inschatting van de situatie en besloot dat ik het niet ging doen, ik stap niet bij deze onbekende man in zijn bestelbus naar ik weet niet welke afgelegen onbekende plek, dan zoekt hij maar een ander die het in de verkoop wil nemen dan haak ik af, ik rijd er met mijn eigen auto achteraan of ik doe het niet.

Oké, zoals u wilt madame…

Auto’s weer gestart en op weg naar het huis, het was een onverhard pad en het Saabje moest werken maar dat had ik er allemaal voor over, ik wilde in control blijven. Bij het huis aangekomen bleek het een hele mooie plek, wel wat afgelegen maar zeker de moeite waard met zijn bijna twee hectares omliggende weides. De man begon het huis te openen en te vertellen. Jeetje, wat praatte die man onduidelijk en binnensmonds. Ik moet me altijd al inspannen om goed te kunnen horen als mensen niet rechtstreeks tegen me praten, maar dit kostte me wel heel veel moeite. Ik vroeg steeds om een herhaling maar dat deerde hem niet, hij bleef maar murmelen en dus verstond ik de helft niet en dat liet ik maar zo.

“Wilt u ook de omliggende percelen grond zien zodat ik u uitleg welke grond er allemaal bij het huis hoort?"

“Dan ga ik eerst mijn kaplaarzen en jas even uit de auto pakken”.

Kwam dat even goed uit dat ik mijn eigen auto bij me had.

Na een ronde over de weides en de boomgaard gelopen te hebben, moest meneer ineens gaan zitten in het gras.

“Uh…..?”

“Madame, ik ben erg moe en moet even gaan zitten, ik voel me helemaal niet lekker….”

O jee, wat is wijsheid, ik voelde me toch wat ongemakkelijk met de situatie, misschien is hij echt niet lekker? Echt vertrouwen deed ik het ook niet. Ik kreeg een helder moment, ik vroeg hem of er iemand was die ik kon bellen? Iemand die hij kende en die hem eventueel naar huis zou kunnen brengen ? Dat was een goed idee, hij ging meteen bellen naar zijn buurjongen die hem vaker met van alles en nog wat hielp.

Misschien ben ik te achterdochtig maar ik had toch zoiets van, ik loop hier op een onbekende plek met iemand die ik niet ken en niemand die weet dat ik hier ben, laat ik toch maar even alert blijven. Ik heb teveel naar detectives en thrillers gekeken, zo zag ik mezelf al in de kelder opgesloten worden, vastgeketend met kettingen en een doek over mijn hoofd en dan het ergste: iemand mijn Saabje horen starten en er mee wegrijden! 

Gelukkig was de buurjongen snel ter plaatse en met zijn drieën zijn we rustig naar het huis terug gelopen, dat voelde voor mij toch beter. Meneer moest terug naar huis om te rusten en nodigde me uit om de volgende dag naar zijn huisadres te komen om de papierwinkel verder in orde te maken.

De volgende dag ben ik naar zijn woonhuis gereden en daar werd ik uitgenodigd in zijn kantoor. Ik durfde geen foto’s te maken maar het woord chaotisch was hier zeker van toepassing. Overal stapels papieren en hij kon niets terugvinden, het onduidelijke praten bleef hij maar doen en ik zag dat de buurjongen, die er nu ook weer bij was maar nu als stand-by computerhulp, ook niet altijd even goed luisterde en soms gewoon maar wat instemmend knikte. Het lag gelukkig dus niet alleen aan mijn gehoor.

Inmiddels heb ik de man een aantal keren ontmoet en ja, hij is ontzettend chaotisch en onhandig met zijn telefoon en computer met alle gevolgen van dien, maar er is nog niet gebleken dat hij de slechterik met hoofdrol is uit een Scandinavische thriller.

Evengoed blijf ik toch wel in de alerte modus ook al zal dat misschien soms wat overdreven zijn en gelukkig zijn niet al mijn afspraken met onbekende verkopers en kopers op deze manier.