Tussenstand of eindstand ....

Zo, het is al even geleden dat ik iets gepost heb dus weer eens tijd voor een korte terugkoppeling. Hoe vergaat het me ? Moeilijk te zeggen…

Ik probeer mijn weg te vinden met de dagelijkse bezigheden, wandelen met de honden, contacten opbouwen, huizen in de verkoop nemen, bezichtigingen inplannen, mails beantwoorden en tussendoor ben ik met de bosmaaier in de weer om het snelgroeiende gras binnen de perken te houden. En o ja, ik vergeet te melden dat ik regelmatig in goed gezelschap de plaatselijke restaurantjes uitprobeer met de bijbehorende wijnkaart. Dat is goed nieuws want mijn wijnkennis gaat met sprongen vooruit, niks geen standaard Merlot meer!  

's Middags wordt er door de Fransen uitgebreid gegeten en bij voorkeur in een restaurant, je vindt hier makkelijk een ‘menu du jour’ tussen de 12 en 15 euro en dan heb je een voor-, hoofd-, en nagerecht. Waar vind je dat in Nederland? Vaak heb je voor dat geld alleen een voorgerecht of misschien een maaltijdsalade.

Dus lekker druk zullen we maar zeggen of dit ook geld in het laatje brengt is weer een ander verhaal.

Een impressie van mijn bezigheden.

Ik had laatst een bezichtiging  van een woning die ik kort tevoren in de verkoop had genomen, de eigenaar had één sleutel op een speciale plek gehangen waarmee ik dan weer op een andere plek een bos sleutels zou vinden. De bos sleutels was snel gevonden en ik dacht ook de sleutel van het luik van de voordeur te hebben gevonden, alle sleutels gepast maar de goede sleutel zat er niet tussen. Pfffft, waarom heb ik dit nu weer ?

Maar even bellen met de eigenaar. Nee, ik moest niet de voordeur hebben maar de andere deur…

Je moet het allemaal maar weten en zo waren er nog een paar logische/onlogische zaken die ik niet meteen doorhad, maar dat zal waarschijnlijk alles over mij zeggen dus…

Maar goed, net op tijd had ik het huis en alle luiken open. Er kwam een dame bezichtigen in het goede gezelschap van een hond. Omdat het warm was en ze de hond in de auto wilde laten zitten stelde ik voor om de hond dan maar in de voortuin te laten. De dame wilde de hond ook mee het huis in nemen maar dat vond ik wat te ver gaan. Ronde gemaakt en het huis was toch niet helemaal wat ze zocht en ze bedankte me voor mijn tijd. We stappen naar buiten en daar lag dus een enorme hondendrol op ons te wachten, midden op het terras. Ik kijk de dame aan en verwacht min of meer dat ze het op gaat ruimen maar niets is minder waar… Ze roept haar hond en loopt snel naar haar auto en merkt nog even tussen neus en lippen op, dat ze niets bij zich heeft om het op te ruimen.  !@#$%^&*()

Nou dat is lekker dan, ik wel zeker ?? Dan maar zelf op zoek naar een schepje om die dampende drol over de heg heen te kieperen, ik vond het wel heel erg asociaal, niets geen hondenvrienden onder elkaar! 

Zo had ik een andere bezichtiging van een huis wat gerenoveerd moet worden. Precies, het huis van de meneer die mij in zijn busje wilde hebben. Om 09.00 uur voor de kerk afgesproken daar had ik immers goede herinneringen aan. De goede man kwam 20 minuten te laat, hij was verdwaald. Ik had hem al uitgelegd in welke staat de woning was dus hij wist waar hij voor kwam. Deze keer had ik het geluk dat ik met een klusser in contact kwam. Hij nam de tijd om alles te bekijken en ook meteen alles te bekritiseren, er was niet heel veel goed aan de woning volgens hem. Eerlijk is eerlijk, op sommige punten vond ik wel dat hij gelijk had. Hij vond het huis de helft van de gevraagde prijs waard. Ik vertelde hem dat dit geen optie was maar dat ik zijn kritische noten aan de eigenaar zou overbrengen. Zo gezegd, zo gedaan en ja dat leverde mij geen serenade op….

Soms is het niet makkelijk om een bemiddelaar/intermediair te zijn.

Dus het is zeker niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ik ben nu 6 maanden voor Leggett bezig, dit kost veel tijd en energie en ik heb ook al erg veel kilometers gemaakt met mijn Saabje. Zelf vind ik dat ik beste leuke huizen in de verkoop heb genomen, die zeker de moeite waard zijn om te bezichtigen. Nu vind ik het moment daar dat het zich ook wel een beetje mag uitbetalen, de afgelopen maanden heb ik niet veel bezichtigingen gehad en ik vind dat Leggett weinig aan promotie doet voor zijn nieuwe agent in een nieuw te ontwikkelen gebied. Ik had mezelf een periode van 6 maanden gegeven om zaken te onderzoeken en die 6 maanden lopen nu een beetje op zijn eind.

Leggett roept dat ik meer geduld moet hebben en dat ik pas na een jaar kan zeggen of het de moeite allemaal wel waard is geweest, zij vinden dat ik gewoon moet doorgaan met huizen in de verkoop nemen en dat ik minimaal 70/80 huizen moet hebben om een goede portefeuille te hebben.

En daar begint de schoen voor mij een beetje te wringen, zij hebben wel heel makkelijk praten. Alle agenten werken op zelfstandige basis, doen zelf alle investeringen en nemen ook zelf alle risico’s maar ondertussen maken ze wel reclame voor de Leggett Groupe. Het blijft natuurlijk een raar en onzeker systeem, je bent nooit zeker van een inkomen. Dus of mijn Franse avontuur ten einde komt weet ik nog niet maar ik blijf niet oneindig doorgaan met tijd, moeite, energie en diesel investeren in dit avontuur.

Voor de rest is het leven op het Franse platteland niet saai te noemen. Een vriendin van mij wordt in augustus 70 jaar en wilde daar een leuk uitje van maken. Of ik zin had om mee te gaan om zaken te onderzoeken?  Eerst had ze een 5*kasteel op het oog waar ze wilde slapen en eten en ik had al even  op de website gekeken dat zag er wel heel erg luxe uit. De dag zelf bleek ze haar plannen veranderd te hebben we gingen proef eten in ander top restaurant. Het was ruim 5 kwartier rijden en stekende pijn in mijn rug vroeg ik me af waarom ze zover van huis wilde eten, het moest dan wel heel bijzonder zijn. Nou om kort te gaan, het restaurant viel tegen, we werden bij het chloor zwembad gezet met een aperitief en we werden ontvangen door iemand met een huidziekte. Het restaurant zelf was een beetje vergane glorie en alles erom heen eigenlijk ook. Als het eten nu top zou zijn zou dit het verschil kunnen maken maar dat was het zeker niet. De teleurstelling was in Arlette haar ogen te lezen. Na een ronde door de hotelkamers was ze overtuigd, dit ging hem niet worden. Ik stelde voor om alsnog naar het kasteel te gaan om daar wat informatie op te halen.  Sputter, sputter, het is echt veel te duur...! Ik zei we gaan alleen kijken en eventueel theedrinken op het terras, we zijn er nu zo dichtbij ! 

Het kasteel was snel gevonden maar het toegangshek leek dicht, er hing wel een kaart en daar zagen we kamers van 120 euro per nacht opstaan, dat was goed nieuws. Aangebeld en krakend ging het hek open. Ik kreeg meteen de slappe lach, het was echt heel erg sjiek en daar kwamen twee dappere moekes op de goedkope kamers af. We werden ontvangen door een heer die vroeg wat hij voor ons kon betekenen, dapper vertelde Arlette haar verhaal, voor 7 personen diner en dan graag met de kamers van 120 euro. Met een geringschattende blik begon hij zijn betoog, de kamers van 120 euro waren er niet, alleen kamers vanaf 300 euro zonder ontbijt en juist in dat weekend waren de ‘goedkopere’ kamers al gereserveerd. Ik voelde weer een serieuze lachkriebel op komen.

Arlette vroeg of hij het een en ander op papier kon zetten en printen. Nou dat deed hij niet, ze moest maar rekenen op minimaal 1.500 euro voor één nacht en daar zou het diner en de wijn dan nog bij komen. Ik zag Arlette verschieten, ik opperde dat we het een en ander in overweging zouden nemen en vroeg of we over het landgoed mochten wandelen. Briesend ging Arlette naar buiten, nooit maar dan ook nooit zou ze één euro uitgeven in dit kasteel, wat een arrogante klootzak, wie dacht hij wel dat hij was en wandelen over dat landgoed gingen we zeker niet doen. 

Het betekende wel dat we geen andere opties meer hadden dus langzaam aan reden we weer richting de Morvan. We passeerden Vezelay en dat is een pelgrimsdorp en kruispunt van de Compostella route, daar hebben we even een rondje gelopen en de ideeën kwamen weer vanzelf.  ’s Middags wordt er geluncht in Vezelay vervolgens wordt er een stukje van het Compostella pad gelopen en dan ’s avonds, als alles goed gaat en het mooi weer is, wordt er een tocht met een luchtballon gemaakt, ook niet goedkoop en zeker net zo duur als een overnachting in dat kasteel maar wel een bijzondere ervaring denk ik.  Wordt vervolgd !  

Voor nu doe ik het dus even rustiger aan op het onroerend goed gebied en ga mij buigen over de vraag hoe ik het een en ander verder wil inpassen.

Het is hier met vlagen erg warm en gelukkig hebben mijn zwagers een heerlijk zwembad waar we dus met grote regelmaat gebruik van mogen maken. 

La vie est belle ! 

De huizen met de referentie LNI horen bij mijn portefeuille: 

https://www.leggett-immo.com/acheter-vendre-une-maison/mainSearch/departments:58/towns:/primarypropertytype_id:10/min_price:0/max_price:100000000/bedrooms:0/min_land:0

Leven op het platteland….

Al enige tijd loop ik met rugpijn, al voor ik vertrok naar Frankrijk had ik pijn in mijn onderrug. Nog in Nederland röntgenfoto’s laten maken maar daar kwam eigenlijk alleen lichte artrose uit en geen verdere andere kwalijke zaken.

Ik dacht, straks in Frankrijk ga ik vast meer bewegen dus ik loop het er wel uit.

Heuvelachtig gebied en veel wandelen met de honden zullen mijn conditie en mijn rugspieren wel verbeteren, tel daar het werken met de bosmaaier en het onkruid trekken bij op dan zal het vast wel weer goed komen.

De te verkopen woningen liggen helaas niet allemaal om de hoek en dus maak ik ook heel veel kilometers met het Saabje en dat begon toch wel een probleem te worden die lange afstanden rijden. Ik lag op mijn linkerbil achter het stuur als ik langer dan 15 minuten moest rijden dat allemaal om mijn rechterbil en heup te ontlasten. Stilstaan werd ook een probleem, als ik niet beweeg slaat mijn heup als het ware op slot en heb ik weer 10 minuten nodig om op gang te komen, als ik maar in beweging ben en blijf dan heb ik helemaal nergens last van.  

Van de week met de bosmaaier in de weer geweest en eerlijk is eerlijk, ik had best pijn mijn rug en been. Ik had mijn kaplaarzen aan getrokken omdat dit net wat lekkerder werkt. Nou bij het uittrekken van mijn kaplaarzen schoot er iets verkeerd en het begon zwart voor mijn ogen te draaien. Zo dan, dat was echt even pijnlijk en het ergste was, ik kreeg mijn kaplaars niet uit in mijn eentje zonder verdere pijnscheuten.

Nou toch maar doorzetten en met veel gewurm (en gevloek!) kreeg ik mijn kaplaars uiteindelijk uit. De diclofenac die ik mee had genomen uit Nederland was inmiddels op en misschien was het toch maar eens beter om hier de huisarts te bezoeken. Afspraak gemaakt en de volgende dag al mocht ik langskomen. Na wat testjes, voelen, en buigen dacht de huisarts aan een beginnende hernia, zijn advies was toch misschien maar even een MRI scan te laten maken en hij gaf me de nodige pijnstillers mee.

!@#$%^&*()_!@#$%^&*()

Arlette kwam de volgende dag langs en zag mij lopen, wat is er met jou aan de hand en ik haar mijn hele verhaal verteld.  “Ben je gek”,  je gaat geen MRI scan laten maken en die pijnstillers laat je ook nog maar even liggen, we gaan eerst naar een osteopaat toe. Uh? Wat? Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. Arlette, wat gaat een osteopaat doen? Massage ? Is het hetzelfde als chiropractie of fysio therapie ? Nee….ze kijken naar het hele plaatje, wervels en spieren. Hoe lang duurt zo’n behandeling?  “Meestal zijn ze wel een uur met je bezig zijn….”

Ik had zoiets van ik wil alles wel proberen als het werkt vind ik alles prima.

De afspraak werd gemaakt voor donderdagochtend 08.00 dat betekent om 07.00 uur bij Arlette die mij er naar toe zou rijden.

We zaten in de auto nog een beetje geintjes te maken omdat ik nog niet zo goed wist wat mij te wachten stond. Arlette zei nog, als hij je vraagt je mond wijd open te doen, dan klopt er iets niet.

Ruim op tijd waren we op de plaats van bestemming en we zagen de osteopaat aankomen rijden een grijze heer met een strenge blik.

Meteen lagen we slap van het lachen in de auto…..

”Niet je mond wijd open doen als hij het vraagt !! “

Grinnikend liep ik naar binnen en werd meteen in de behandelkamer uitgenodigd waar mijn klachten werden doorgenomen. 

Nou kleed u maar uit…..

Na allerlei testjes, een houding check en wat heen en weer geloop mocht ik op de behandeltafel plaats nemen. Er werd wat aan me getrokken en gemasseerd en van alles werd weer op zijn plaats geduwd.

Nou mijn hele rug stond scheef en mijn bekken en nek zaten ook vast.

Gelaten onderging ik het geheel.

Tot hij zei: ga maar op uw knieën op de behandeltafel staan.

Pardon ? Ja, gaat u maar op uw knieën op de behandeltafel staan en dan op uw ellebogen steunen.

Okéeee.....

Dit was wel een heel bijzonder standje en meteen flitste de zin door mijn hoofd, als hij vraagt je mond open te doen is het niet goed, dit was voor mijn gevoel nog vele malen erger.

Nou uiteindelijk op mijn knieën op de behandeltafel voor hem gaan staan en het zal vast en zeker geen fraai gezicht geweest zijn. Wat een gênante pose en houding zeg. Het diende uiteindelijk wel ergens toe want hij heeft de wervel waar ik last van had in deze houding weer goed op zijn plaats weten te drukken dus het had zeker zin maar als ik dit van tevoren geweten had...

Een uur een behandeling van hem gehad en ik moet zeggen ook al heb je geen klachten, ik zou een ieder zoiets zeker aanbevelen aan de hand van spierspanning kunnen ze veel voelen aan het lichaam en de onderliggende problemen behandelen. Het gaat veel verder dan fysio en chiropractie, ik vind het een combinatie ervan. En de behandeling van een uur waarbij de man flink moest werken kostte me uiteindelijk 60 euro.

Ik denk dat er nog wel een tweede behandeling nodig zal zijn maar op dit moment gaat het een stuk beter met mijn rug. Wel kreeg het advies om minimaal 4 dagen mijn rug niet te zwaar te belasten en daar heb ik me dan ook keurig aangehouden. 

Huizenjacht.

Op huizenjacht....

Om mijn portefeuille verder op te bouwen zoek ik op het internet ook naar advertenties waarin huizen te koop worden aangeboden. Vandaag had ik een aantal huizen geselecteerd die ik interessant vond en stuurde mijn standaard mailtje eruit.

Een huis had een wat vage omschrijving en ook de foto’s lieten niet echt een duidelijk beeld zien van het huis en de omgeving maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Precies deze verkopende partij nam binnen één minuut contact met mij op via de mail. Ook de mail was wat onduidelijk maar de boodschap was helder, als ik wilde kon hij mij het huis vandaag wel laten zien. Ik antwoordde dat ik hier wel oren naar had en zo maakten we de afspraak om een dorp verder om 14.00 uur voor de kerk af te spreken want het huis was lastig te vinden.

Ik had eigenlijk geen idee wat me te wachten zou staan en besloot me toch maar netjes aan te kleden en voor de zekerheid ook mijn kaplaarzen en oude jas maar in de auto te gooien, je weet tenslotte nooit waar je terecht komt.

Even voor tweeën draai ik mijn Saabje de parkeerplaats van de kerk op, keurig op tijd en in afwachting van wat komen gaat. Klokslag twee uur komt er een oude witte Peugeot bus de parkeerplaats oprijden, oké dat zal mijn date zijn. Een oudere heer draait zijn raampje naar beneden en vraagt of ik Linda ben…

“Stap maar bij mij in, dan rijden we er zo samen naar toe”.

“Uh, nou nee, dat ga ik niet doen.”

“Waarom niet ?”

“Nou al mijn spullen liggen in mijn auto …. ”

“Die kan je er toch bij mij in zetten? ”

Alles in mij zei dat ik het echt niet ging doen maar deze man had in zijn hoofd zitten dat het wel zo ging gebeuren. Uiteindelijk stapte hij uit zijn bus, de man zag er wat verlopen uit met zijn versleten kleren. Ik maakte een inschatting van de situatie en besloot dat ik het niet ging doen, ik stap niet bij deze onbekende man in zijn bestelbus naar ik weet niet welke afgelegen onbekende plek, dan zoekt hij maar een ander die het in de verkoop wil nemen dan haak ik af, ik rijd er met mijn eigen auto achteraan of ik doe het niet.

Oké, zoals u wilt madame…

Auto’s weer gestart en op weg naar het huis, het was een onverhard pad en het Saabje moest werken maar dat had ik er allemaal voor over, ik wilde in control blijven. Bij het huis aangekomen bleek het een hele mooie plek, wel wat afgelegen maar zeker de moeite waard met zijn bijna twee hectares omliggende weides. De man begon het huis te openen en te vertellen. Jeetje, wat praatte die man onduidelijk en binnensmonds. Ik moet me altijd al inspannen om goed te kunnen horen als mensen niet rechtstreeks tegen me praten, maar dit kostte me wel heel veel moeite. Ik vroeg steeds om een herhaling maar dat deerde hem niet, hij bleef maar murmelen en dus verstond ik de helft niet en dat liet ik maar zo.

“Wilt u ook de omliggende percelen grond zien zodat ik u uitleg welke grond er allemaal bij het huis hoort?"

“Dan ga ik eerst mijn kaplaarzen en jas even uit de auto pakken”.

Kwam dat even goed uit dat ik mijn eigen auto bij me had.

Na een ronde over de weides en de boomgaard gelopen te hebben, moest meneer ineens gaan zitten in het gras.

“Uh…..?”

“Madame, ik ben erg moe en moet even gaan zitten, ik voel me helemaal niet lekker….”

O jee, wat is wijsheid, ik voelde me toch wat ongemakkelijk met de situatie, misschien is hij echt niet lekker? Echt vertrouwen deed ik het ook niet. Ik kreeg een helder moment, ik vroeg hem of er iemand was die ik kon bellen? Iemand die hij kende en die hem eventueel naar huis zou kunnen brengen ? Dat was een goed idee, hij ging meteen bellen naar zijn buurjongen die hem vaker met van alles en nog wat hielp.

Misschien ben ik te achterdochtig maar ik had toch zoiets van, ik loop hier op een onbekende plek met iemand die ik niet ken en niemand die weet dat ik hier ben, laat ik toch maar even alert blijven. Ik heb teveel naar detectives en thrillers gekeken, zo zag ik mezelf al in de kelder opgesloten worden, vastgeketend met kettingen en een doek over mijn hoofd en dan het ergste: iemand mijn Saabje horen starten en er mee wegrijden! 

Gelukkig was de buurjongen snel ter plaatse en met zijn drieën zijn we rustig naar het huis terug gelopen, dat voelde voor mij toch beter. Meneer moest terug naar huis om te rusten en nodigde me uit om de volgende dag naar zijn huisadres te komen om de papierwinkel verder in orde te maken.

De volgende dag ben ik naar zijn woonhuis gereden en daar werd ik uitgenodigd in zijn kantoor. Ik durfde geen foto’s te maken maar het woord chaotisch was hier zeker van toepassing. Overal stapels papieren en hij kon niets terugvinden, het onduidelijke praten bleef hij maar doen en ik zag dat de buurjongen, die er nu ook weer bij was maar nu als stand-by computerhulp, ook niet altijd even goed luisterde en soms gewoon maar wat instemmend knikte. Het lag gelukkig dus niet alleen aan mijn gehoor.

Inmiddels heb ik de man een aantal keren ontmoet en ja, hij is ontzettend chaotisch en onhandig met zijn telefoon en computer met alle gevolgen van dien, maar er is nog niet gebleken dat hij de slechterik met hoofdrol is uit een Scandinavische thriller.

Evengoed blijf ik toch wel in de alerte modus ook al zal dat misschien soms wat overdreven zijn en gelukkig zijn niet al mijn afspraken met onbekende verkopers en kopers op deze manier.

Lastige klanten....

Blogverhalen….

Een blog beginnen is één maar continue verhalen schrijven is twee…

Het is niet zo dat ik niks meemaak maar het vraagt ook weer tijd om alles op te schrijven en dat komt er dus niet altijd van. Ik stel mezelf dus nu de vraag of ik de verhalen in chronologische volgorde moet blijven schrijven, en dat betekent dus achterstand, of dat ik mijn verhalen gewoon deel zoals het uitkomt. Besloten voor de laatste optie te gaan, dat werkt ook weer wat makkelijker.

Goed, als beginnend agent gaat het er dus om een portefeuille op te bouwen en huizen te zoeken voor de verkoop. Daar zitten nogal wat haken en ogen aan in Frankrijk en ik heb me voorgenomen het allemaal maar ‘gewoon’ te doen en dat betekent in de praktijk er op af gaan en (leer) ervaring opdoen. 

Via het hoofdkantoor had ik een melding voor een huis gekregen, of ik maar even contact met de verkopende partij wilde opnemen. Het berichtje wat ik ontvangen had was uiterst summier ik had alleen een naam en een postcode. Het was nogal een eind uit de buurt en dus ik keurig een mailtje verstuurd met een verzoek om wat meer informatie.

Ik kreeg meteen aan appje van de verkopende partij, of ik soms wat foto’s wilde van het stulpje om een beter idee te krijgen? Uiteraard wilde ik dit wel, want het klinkt heel vervelend, voor een klein (onverkoopbaar) huisje ga ik niet 1,5 uur heen en ook weer 1,5 uur terugrijden. De app met foto’s kwam meteen door, goeie grutten….dat was een optrekje, dat was meer dan de moeite waard om heen en weer te rijden.

Of ik zo snel mogelijk kon komen voor een waardebepaling want meneer werkte voor de televisie als presentator en zat vaak in het buitenland en had niet zoveel vrije weekenden en toevallig zou hij er het weekend zijn dus of ik dan langs zou kunnen komen ?

Hmmmm, dat maakte me nieuwsgierig en Google bood uitkomst, de naam kwam meteen naar boven en ik kreeg een indruk van de verkopende partij, een grote ‘brocanteur’ die verschillende grote winkels heeft in Parijs en Engeland en op de televisie allerlei inkopen doet met een waardebepaling. ’s Middags ging ik bij Florence theedrinken en we hadden het over het ‘optrekje van de bekende Fransman’ waar ik zou gaan kijken, het bleek dat het programma dagelijks op de televisie wordt uitgezonden en we hebben dan ook even samen naar het programma gekeken, ik had nu een beter idee bij deze meneer.

De afspraak voor de bezichtiging van zijn woning was gemaakt en ik zou me op zaterdagmiddag bij hem melden. Lichtelijk zenuwachtig en netjes aangekleed reed ik in 1,5 uur zijn naar zijn stulpje. Uitgestapt voor de poort, shit , ik zie geen bel en een groot bord "pas op voor de honden…"

Nu ben ik niet bang uitgevallen maar ja, je weet nooit wat je te wachten staat dus laat ik maar voorzichtig doen en even bellen voor de zekerheid om te vragen hoe ik binnen moet. Ik mocht gewoon binnen komen er waren geen honden dit was alleen om nieuwsgierige mensen buiten te houden.

Enigszins gespannen liep ik het landgoed op en ja, het was een mooi geheel met 3 hectare omliggend terrein wat omgetoverd was tot een Engelse tuin met bloemen, borders, bomen, kunstwerken, boomgaard met lei fruit en een zwembad, prachtig.

De heer des huizes kwam op me af en stelde zich voor, en daar maakte ik dus een cruciale inschattingsfout. Ik besloot om te doen of ik niet wist dat hij zo beroemd en bekend was, ik zei dat ik zijn naam van de televisie kende maar dat ik de programma’s niet zo volgde. Hierdoor kreeg zijn ego zo’n gevoelige knauw en had ik verder nog geen idee welke consequenties mij hiervoor boven het hoofd hingen.

Ik begon met mijn eerste belangstellende vraag: waarom wilt u uw landgoed verkopen? Zijn antwoord was:  Madame…..ik heb geen behoefte aan geld, ik ben erg rijk, ik heb gewoon zin om weer eens wat anders te gaan doen.

Slik…..oké…..ik knikte instemmend alsof ik begreep wat hij bedoelde…

Er kwamen allerlei gedachten bij me naar bovendrijven maar ik wilde me niet laten intimideren en vooral professioneel blijven overkomen, voor wat dat waard was dan op dat moment. We waren nog maar net in de tuin begonnen met de rondleiding en het gesprek ging uiterst stroef, ik liep belangstellend mee en vroeg me af wat mijn volgende vraag zou kunnen zijn.

Ik had me de moeite kunnen besparen, want het geknakte ego sprak mij toe…

Madame….weet u dat ik twee miljoen kijkers per dag heb en dat ik verschillende grote winkels in verschillende landen heb en ook een fabriek in Indonesië en een koeriersbedrijf? Tja, wat moest ik hier nu op antwoorden om zijn ego niet nog verder te beschadigen?  Ik besloot maar eens driftig notities te gaan maken. Ondertussen zeulend met al mijn tassen aan mijn schouders waar hij zichtbaar van genoot maar ook hier besloot ik om me niet te laten kennen.

Goed, we waren inmiddels bij het woonhuis aangekomen en tja dit was met smaak verbouwd en gedecoreerd wat niet zo heel moeilijk is als dit je vak is (en je kennelijk genoeg euro’s hebt ). Op een gegeven moment kwamen we bij de badkamer en deze was erg groot, meneer liep voor me uit en ik liep er achteraan, en ja dat grote witte harige vloerkleed lag pontificaal in het midden van die enorme badkamer, ik probeerde op de rand te stappen een andere mogelijkheid was er niet. Plotseling draait hij zich om en spreekt me vermanend toe dat ik absoluut niet op dat witte kleed mag stappen….ik schrik me rot en met alle tassen aan mijn schouder probeer ik nog een stap op zij te doen maar dat ging echt niet dus ik raak toch met mijn schoen dat witte kleed aan. 

Jeetje, waar ben ik in verzeild geraakt zeg, waarom laat ik dit gebeuren …..waar is mijn assertiviteit ?? De stemming werd er niet beter door.

In de keuken mocht ik even op een stoel plaatsnemen en werd er nog eventjes benadrukt dat hij erg bekend was en ook zelf in het onroerend goed had gewerkt, veel contacten had in die wereld en dat de collega- makelaars in de rij stonden om zijn huis in de verkoop te nemen. Echter hij had in al zijn goedheid  besloten dat hij met een Engelse makelaar in zee wilde omdat er alleen maar Engelsen op zijn tuin zouden afkomen en die moesten dan natuurlijk ook over voldoende geld beschikken om een tuinman te kunnen betalen die 7 dagen per week beschikbaar is. Als ze echt geld hadden dan kon er ook een heliport worden aangelegd.

Zo, nu ik mocht aan het woord en laten horen wat mijn waardebepaling dan wel niet was voor zijn optrekje. Nou het spijt me, maar die kan ik u zo niet geven, daar ga ik even over nadenken en me verder in verdiepen.

O jee…..weer niet het goede antwoord.

Zijn repliek volgde heel snel, hij had toch zeker wel 25 minuten van zijn kostbare tijd aan de rondleiding besteed wat moest impliceren dat hij erg serieus was en met Leggett in zee wilde want anders zou hij zijn tijd niet aan mij besteden want hij had wel belangrijkere zaken aan zijn hoofd.

Alles in mij vertelde me dat hij zo’n vreselijke arrogante verwaande klootzak was dat ik absoluut geen zin had om zaken met hem te doen. Hij behandelde me als een of andere minkukel en ik liet het ook nog eens gebeuren.

Ik vertelde hem dat ik weer contact met hem op zou nemen als ik nog aanvullende informatie nodig zou hebben, hij knikte me vriendelijk toe en zei dat dit geen enkel probleem was.

Met klotsende oksels en de bungelende tassen aan mijn schouders liep ik weer naar mijn Saabje toe, ik startte mijn auto en begon tierend en vloekend weg te rijden, wat een vreselijke eikel is die vent zeg. Ik zag meteen allerlei problemen voor me want een waardebepaling voor zo’n bijzonder huis is niet eenvoudig en hij leek me ook nog eens zo’n over het paard getilde persoonlijkheid  dat ik hem met de hoogste baas zag bellen om te vertellen dat hij ‘not amused ‘ was over dat agentje wat op hem afgestuurd was.

In de 1,5 uur dat ik terugreed zette ik alles nog eens op een rij. Waarom deed iemand zo ? Is het arrogantie of juist onzekerheid ? Het begon te knagen en ik had het antwoord niet, kon het niet goed inschatten. Voor de zekerheid toch maar iedereen op het hoofdkantoor op de hoogte gebracht van de situatie dat leek me beter, ik zou back-up krijgen indien nodig.

Tijdens mijn bezichtiging had ik toch nog niet goed genoeg doorgevraagd en ik besloot er toch maar een mail uit te gooien om de aanvullende informatie op te vragen, het risico lag natuurlijk op de loer dat ik nogmaals als een onnozel type zou worden weggezet.  Eén van mijn vragen was hoe groot het zwembad nu precies was. Uiteraard kreeg ik niet meteen een reactie en na mijn tweede mail volgde een appje van zijn kant, hij was in Miami en had nu geen tijd en dat was het dan weer.

Ik heb er nu drie weken later nog een mailtje uitgestuurd met mijn vragen om de aanvullende informatie en ik heb nog steeds geen antwoord van hem mogen ontvangen. Er is dus ook nog geen waardebepaling afgegeven voor zijn optrekje en ik vraag me dan nu ook af of deze meneer echt wel serieus was en ik het uiteindelijk toch misschien wel goed heb gedaan door me niet voor zijn wagentje te laten inspannen om meteen een prijs voor het geheel neer te leggen.

Mijn conclusie blijft echter wel onveranderd, ik blijf het een ontzettende arrogante verwaande klootzak vinden. En nee, ondanks dat ik mijn zware fototas aan mijn schouder had hangen heb ik geen foto’s gemaakt van het optrekje en ook niet van de bekende Fransman.

Saab perikelen

Saab perikelen.

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik een Saab adept ben en dat ik zo’n beetje alle technische tegenslagen trots blijf incasseren ook al komt het soms allemaal weleens heel vervelend uit en weet ik inmiddels meer dan de gemiddelde autobezitter wat er allemaal niet stuk kan gaan aan een auto.

Ik heb dan ook al meerdere malen het advies gehad om toch vooral eens naar een ander automerk uit te kijken wat beter bekend staat als ‘probleemloos’, maar zover ben ik nog niet...

Gelukkig heb ik in Rockanje iemand die mij met raad en daad bijstaat en waar ik ook altijd een beroep op kan én mag doen ook al wordt het merk Saab door hem verfoeid en ziet hij mij liever in een automerk rondrijden dat begint met de letter “A”, maar ook zover ben ik nog niet…

Er moesten wat werkzaamheden aan het huisje worden uitgevoerd en Florence vroeg me of ik morgen een dagje met de honden elders kon verblijven. Oké, een spannend verzoek want precies morgen zou er flinke sneeuwval worden verwacht. Ik besloot naar Neuilly te gaan waar de caravan mij een prima plek leek om na een wandeling met de honden tijdelijk te verblijven zodat ik ‘s middags weer naar het huisje terug kon keren.

De volgende dag bleek er een aardig pak sneeuw te zijn gevallen en het was schitterend mooi, ik verheugde mij op mijn wandeling. Spullen en honden verzameld en ik startte mijn Saabje en vol goede moed en positieve zin reed ik over de knisperende witte sneeuw omhoog, volop genietend van de witte natuur én het vermogen van mijn Saabje die zonder enige aarzeling als een tank de besneeuwde hellingen opklom.

In Neuilly aangekomen lag er een dik pak sneeuw ons te wachten, dus eerst maar een wandeling maken en dan maar eens kijken of ik de kachel in de caravan aangestoken krijg.

Het kostte wat moeite maar het lukte me en ik was dan ook echt trots op mezelf dat ik dit allemaal voor elkaar kreeg en voelde me ontzettend zelfstandig en onafhankelijk. Redelijk ingeburgerd met de Franse gewoontes besloot ik om kwart voor 12 weer richting het huisje te gaan voor de lunch. De sneeuw begon al zachtjes te dooien dus dat leverde niet zoveel problemen meer op en deze keer een lange afdaling.

In Villeneuve aangekomen besloot ik op het kruispunt alvast te keren zodat de neus van mijn auto de goede kant opstond als ik straks weer even weg zou moeten. Al draaiende aan het stuur hoor ik ineens een bekend “plop”- geluid en ik kom geen centimeter meer vooruit. O jee, dat lijkt verdacht veel op het probleem wat ik net voor het afreizen naar Frankrijk ook al heb meegemaakt en dat betekent dat de aandrijfas eruit gelopen is en dat ik afgesleept moet worden. Verslagen bleef ik in mijn Saabje zitten, midden op het kruispunt,  wat moet ik nu doen ?  Hoe krijg ik mijn auto (een automaat) weg van dit kruispunt waar ik de boel blokkeer ? Ik wist het even niet meer, in één klap was mijn gevoel van zelfstandigheid en onafhankelijkheid verdwenen.

Ineens stond Florence op mijn ruit te tikken ? Wat ben jij hier nu in hemelsnaam aan het doen en dat alles met een groot vraagteken op haar gezicht. 

Nou ja, mijn auto doet het niet meer…  @#$%^&*()…….

Oké, en wat ga je dan nu doen om het op te lossen ? Vincent bellen in Nederland ??  Uh, nee ….. nog niet ….

Florence was nu net even wat doortastender dan ik was op dat moment en ging meteen de buurman halen, deze keek eens bedenkelijk naar mijn Saabje maar ging toch zijn 4x4 halen en sleepte mij weg naar een betere plek.  

Oké, zijn klusje was geklaard, hij ging verder met zijn lunch.

Stap twee, hoe ga ik het nu verder oplossen want mijn auto moet worden weggesleept en ook weer worden gerepareerd. In het Nederlands is het technische verhaal al een dingetje maar om het in Frans uit te leggen wat ik denk dat het probleem is, is weer een ander verhaal. En ja, je blijft een vrouw en zeker op het Franse platteland die moeten zich vooral niet met auto’s en techniek bemoeien, daar zijn de heren voor.

Oké, dan nu toch maar met het thuisfront bellen met een uitleg over de Saab die het laat afweten. Het advies om de verzekering te bellen omdat we voor het afslepen in het buitenland verzekerd zijn, was de gouden tip. Na contact met de SOS alarmcentrale mocht ik een takelservice gaan bellen zodat ik afgesleept kon worden. Er bleek maar één takelwagen beschikbaar in Luzy en deze kwam de Saab dan ook meteen ophalen en zou de auto afleveren bij de garage voor verdere diagnose. Helaas bleek de aandrijfas er toch weer uitgelopen te zijn en moest deze nu in Frankrijk worden gerepareerd.

Toch ook maar even contact gezocht met mijn steunpunt in Rockanje voor wat betreft het Saab probleem en om mijn ongenoegen hierover te uiten, 

er kwam slechts één woord terug: KUT Saab…

Zal ik dan nu toch maar eens gaan overwegen of het niet beter is om me in een ander automerk te gaan verplaatsen ?  

Ik houd jullie op de hoogte!

Bye bye zwaai zwaai ....

Stress....hoe is het mogelijk....

Toch nog stressen in de Nièvre….

Op een mooie zaterdagochtend besloot ik naar Nevers te gaan om toch eens te kijken of er niet een comfortabele stoel te scoren viel bij de Conforama of de BUT, een lekkere eetkamerstoel of luie stoel voor bij de houtkachel, dat wat in de gite staat ziet er leuk uit maar zit niet en zeker niet als je veel achter de computer moet zitten.

Ik kreeg een heldere ingeving en dacht, laat ik eens gaan snuffelen bij de Emmaus in Nevers, daar heb ik in het verleden ook weleens wat leuke spullen gehaald en wie weet hebben ze daar toevallig een leuke stoel staan.  
Zo gezegd, zo gedaan en op mijn gemak rustig toerend ingezet op de Emmaus bij Magny Cours.

Uiteraard kwam mijn telefoon al snel tevoorschijn om de nodige zaken vast te leggen en het thuisfront te overtuigen van een goede aankoop. “Dat houtkacheltje is echt niet duur hoor en erg leuk……”  nee, non, nein, no, njett dat gaan we dus niet doen ….

Oke, dan niet dan zet ik nu de koers in richting de Conforama en de BUT.

Hee een McDonald ! Ik heb wel zin in de heerlijke wedgers, soms zijn er van die zaken die je ineens kunt missen en waar je ineens trek in hebt. 

Dus ook zo gezegd zo gedaan. 

Aan de zuil mijn bestelling opgegeven en ik trek mijn telefoon tevoorschijn om mijn betaalpas eruit te halen. Grote schrik en dikke paniek want mijn bankpas zit er niet in, hoe moet ik nu betalen…

Nou dat loste zich snel op want als je maar lang genoeg wacht gaat er vanzelf wel iets gebeuren en kon ik gelukkig met nog wat losgeld mijn wedgers afrekenen. Nou het uitserveren duurde een eeuwigheid maar uiteindelijk kon ik terug naar de auto rennen en had ik een stille hoop dat mijn pasje er uit gegleden was en gewoon op mij in de auto lag te wachten.

Shit, nee dus…

Nadenken en rustig blijven, ik heb foto’s gemaakt bij de Emmaus wellicht dat het pasje daar uit mijn telefoonhoesje is geleden. Even bellen of ze iets gevonden hebben. Helaas, er werd niet opgenomen. Dan maar weer een half uur terug rijden naar Magny Cours.  Jammer genoeg had men er geen pasje gevonden. Toch nog maar een ronde langs de houtkachels gelopen, je weet tenslotte maar nooit. Maar nee, er lag veel, maar geen oranje bankpas. Dan maar met de ING bellen en meteen mijn bankpas laten blokkeren.

Ondertussen manlief aan de bel gehad, die ‘not amused’ was want die had mij al een paar keer gewaarschuwd dat ik mijn pasje niet in dat kapotte telefoonhoesje moest bewaren. En nee, het woord eigenwijs is hier niet van toepassing, echt niet! 

Pasje geblokkeerd, dat ging supersnel.

Maar ojee, ik moet nog tanken want mijn lampje brandt…..oké ik heb mijn creditcard nog maar wat was daar nu ook alweer de pincode van. Weer bellen naar het thuisfront, schatje, ik weet de pincode niet meer van mijn creditcard... Na een wat langere stilte en uiteindelijk een hele diepe zucht: "ik ga kijken of ik hem kan vinden voor je".

Uiteindelijk is alles natuurlijk goed gekomen en heb ik mijn Saabje volgetankt en met creditcard en bijbehorende pincode betaald.

Toch nog maar weer een half uur richting Conforama rijden want anders is alles voor niks geweest en ik kan ondertussen ook met mijn creditcard betalen. Nee help, het is ‘soldes’ (uitverkoop) er is geen parkeerplaats te vinden. Dat kan er ook nog wel bij zeg, zal ik nu toch maar direct naar huis rijden, ik ben er echt helemaal klaar mee vandaag.

Toch maar de ingezette actie doorgezet en de Conforama ingelopen en toch  twee leuke stoelen gescoord alleen die nog even oppikken in het centrale magazijn en dan weer 5 kwartier naar Chiddes terugrijden in het donker en dikke mist, niet echt mijn favoriete bezigheid. 

Wat een verzoeking die terugreis, ik zag geen hand voor ogen en volledig afgepeigerd kwam ik weer in Chiddes aan, ik parkeer doodmoe mijn Saabje steek nog een keer achteruit en hoor een verontrustend schrapend geluid…..

oh nee, shit zeg, ik ga morgen wel kijken.

Wat een dag zeg, snel de spullen uitgeladen en hop een warme douche en mijn mandje maar eens opzoeken.

Na mijn heerlijke douche stap ik in bed en ik voel iets in mijn bed wat daar niet hoort. Nog een keer voelen en kijken, het was klein van formaat en oranje van kleur …

Morgenochtend maar eens bellen of ik die blokkering nog ongedaan kan maken.

Helaas bleek dit niet te kunnen en bij het uitlaten van de honden meteen maar kijken wat dat schrapende geluid is geweest. Helaas toch echt een ijzeren paaltje waar ik langs ben geschampt en dat heeft zijn sporen in mijn zijscherm en bumper achter gelaten.

Besloten dat ik beide zaken nog maar even niet aan het thuisfront ga melden en een beter tijdstip af ga wachten…

De dag begon zo mooi....

Mijn eerste stappen als commercieel agent voor LEGGETT immobilier

Mijn eerste officiële stappen voor LEGGETT immoblier.

Vandaag was mijn eerste echte werkdag voor Leggett Immobilier en er stond een afspraak ingepland op 1.5 uur rijden van Villeneuve, dus vroeg op zodat ik de houtkachel nog kon opstoken, op mijn gemak kon ontbijten en de honden nog even lekker kon laten 'aus rausen'  Dat rennen lukte zeker want ze lieten zich foppen door een eekhoorn die vervolgens van boom naar boom ging, zich wel liet zien maar zeker niet liet pakken en dat alles in het schemerdonker.

Vervolgens in de nette kleren en opgetut in mijn Saabje naar de afspraak.

Ik had al wel telefonisch contact gehad met de dame in kwestie en in het gesprek had ze aangegeven dat het om een oud historisch pand ging maar verdere details had ik niet, die had ik ook niet gevraagd en dit was dan ook meteen mijn leermoment….

Na een rit van 1,5 uur precies op tijd in het dorpje, maar jeetje, welk pand is het nu? Ik had al op nummer 1 aangebeld, een mooi groot herenhuis maar er werd niet open gedaan. Geprobeerd telefonisch contact te krijgen met de dame maar er werd niet op genomen. Ojee, lichte paniek, ik zal toch wel in het goede dorpje zijn, ze zullen me toch niet voor niks hebben laten komen? Dan maar eerst eens een rondje lopen door het dorp wie weet kom ik wel iemand tegen.

Gelukkig werd ik na een rondje lopen geroepen en kwam er een dame met een zeer dikke trui op mij af. "Madame Linda…. ?" Naar later bleek had ik op nummer 1 TER  moeten zijn. Leermomentje ! 

Een mooi en groot huis met smaak gerenoveerd dus ik werd niet teleurgesteld. Na het nodige vraag -en praatwerk werd ik uitgenodigd voor de lunch omdat ik zoveel km’s had moeten maken. Een sympathieke geste, ik vroeg mij meteen af of dit in Nederland ook zo zou gaan.

Tijdens de lunch werd me wel duidelijk waarom de dame een dikke wollen trui aan had, hoe langer je stil zat hoe kouder het werd. De centrale verwarming stond wel aan maar ik vroeg me af op welke temperatuur deze ingesteld stond, ik kon niet wachten totdat ik mijn thee geserveerd kreeg en weer richting auto en huisje met houtkachel kon koersen. Tijdens het afscheid bleek dat de dame alvast de boekenkasten aan het uitruimen was en kreeg ik ook nog een paar extra woordenboeken mee, altijd handig!

Nu moet ik een waardebepaling voor het huis gaan afgeven en dat valt nog niet mee. Ik heb de nodige informatie aan mijn coach doorgestuurd met mijn idee over de waarde van het huis. Nu afwachten wat mijn coach en belangrijker nog, de eigenaresse van mijn insteek gaat vinden en of we het eens kunnen gaan worden over de prijs.

Een vermoeiend dagje al met al, dus ik ga lekker vroeg met de kippen op stok.

Huis begin 1900.

Anno 2019 .

Lekker wakker worden ....