Stress....hoe is het mogelijk....

Toch nog stressen in de Nièvre….

Op een mooie zaterdagochtend besloot ik naar Nevers te gaan om toch eens te kijken of er niet een comfortabele stoel te scoren viel bij de Conforama of de BUT, een lekkere eetkamerstoel of luie stoel voor bij de houtkachel, dat wat in de gite staat ziet er leuk uit maar zit niet en zeker niet als je veel achter de computer moet zitten.

Ik kreeg een heldere ingeving en dacht, laat ik eens gaan snuffelen bij de Emmaus in Nevers, daar heb ik in het verleden ook weleens wat leuke spullen gehaald en wie weet hebben ze daar toevallig een leuke stoel staan.  
Zo gezegd, zo gedaan en op mijn gemak rustig toerend ingezet op de Emmaus bij Magny Cours.

Uiteraard kwam mijn telefoon al snel tevoorschijn om de nodige zaken vast te leggen en het thuisfront te overtuigen van een goede aankoop. “Dat houtkacheltje is echt niet duur hoor en erg leuk……”  nee, non, nein, no, njett dat gaan we dus niet doen ….

Oke, dan niet dan zet ik nu de koers in richting de Conforama en de BUT.

Hee een McDonald ! Ik heb wel zin in de heerlijke wedgers, soms zijn er van die zaken die je ineens kunt missen en waar je ineens trek in hebt. 

Dus ook zo gezegd zo gedaan. 

Aan de zuil mijn bestelling opgegeven en ik trek mijn telefoon tevoorschijn om mijn betaalpas eruit te halen. Grote schrik en dikke paniek want mijn bankpas zit er niet in, hoe moet ik nu betalen…

Nou dat loste zich snel op want als je maar lang genoeg wacht gaat er vanzelf wel iets gebeuren en kon ik gelukkig met nog wat losgeld mijn wedgers afrekenen. Nou het uitserveren duurde een eeuwigheid maar uiteindelijk kon ik terug naar de auto rennen en had ik een stille hoop dat mijn pasje er uit gegleden was en gewoon op mij in de auto lag te wachten.

Shit, nee dus…

Nadenken en rustig blijven, ik heb foto’s gemaakt bij de Emmaus wellicht dat het pasje daar uit mijn telefoonhoesje is geleden. Even bellen of ze iets gevonden hebben. Helaas, er werd niet opgenomen. Dan maar weer een half uur terug rijden naar Magny Cours.  Jammer genoeg had men er geen pasje gevonden. Toch nog maar een ronde langs de houtkachels gelopen, je weet tenslotte maar nooit. Maar nee, er lag veel, maar geen oranje bankpas. Dan maar met de ING bellen en meteen mijn bankpas laten blokkeren.

Ondertussen manlief aan de bel gehad, die ‘not amused’ was want die had mij al een paar keer gewaarschuwd dat ik mijn pasje niet in dat kapotte telefoonhoesje moest bewaren. En nee, het woord eigenwijs is hier niet van toepassing, echt niet! 

Pasje geblokkeerd, dat ging supersnel.

Maar ojee, ik moet nog tanken want mijn lampje brandt…..oké ik heb mijn creditcard nog maar wat was daar nu ook alweer de pincode van. Weer bellen naar het thuisfront, schatje, ik weet de pincode niet meer van mijn creditcard... Na een wat langere stilte en uiteindelijk een hele diepe zucht: "ik ga kijken of ik hem kan vinden voor je".

Uiteindelijk is alles natuurlijk goed gekomen en heb ik mijn Saabje volgetankt en met creditcard en bijbehorende pincode betaald.

Toch nog maar weer een half uur richting Conforama rijden want anders is alles voor niks geweest en ik kan ondertussen ook met mijn creditcard betalen. Nee help, het is ‘soldes’ (uitverkoop) er is geen parkeerplaats te vinden. Dat kan er ook nog wel bij zeg, zal ik nu toch maar direct naar huis rijden, ik ben er echt helemaal klaar mee vandaag.

Toch maar de ingezette actie doorgezet en de Conforama ingelopen en toch  twee leuke stoelen gescoord alleen die nog even oppikken in het centrale magazijn en dan weer 5 kwartier naar Chiddes terugrijden in het donker en dikke mist, niet echt mijn favoriete bezigheid. 

Wat een verzoeking die terugreis, ik zag geen hand voor ogen en volledig afgepeigerd kwam ik weer in Chiddes aan, ik parkeer doodmoe mijn Saabje steek nog een keer achteruit en hoor een verontrustend schrapend geluid…..

oh nee, shit zeg, ik ga morgen wel kijken.

Wat een dag zeg, snel de spullen uitgeladen en hop een warme douche en mijn mandje maar eens opzoeken.

Na mijn heerlijke douche stap ik in bed en ik voel iets in mijn bed wat daar niet hoort. Nog een keer voelen en kijken, het was klein van formaat en oranje van kleur …

Morgenochtend maar eens bellen of ik die blokkering nog ongedaan kan maken.

Helaas bleek dit niet te kunnen en bij het uitlaten van de honden meteen maar kijken wat dat schrapende geluid is geweest. Helaas toch echt een ijzeren paaltje waar ik langs ben geschampt en dat heeft zijn sporen in mijn zijscherm en bumper achter gelaten.

Besloten dat ik beide zaken nog maar even niet aan het thuisfront ga melden en een beter tijdstip af ga wachten…

De dag begon zo mooi....

Mijn eerste stappen als commercieel agent voor LEGGETT immobilier

Mijn eerste officiële stappen voor LEGGETT immoblier.

Vandaag was mijn eerste echte werkdag voor Leggett Immobilier en er stond een afspraak ingepland op 1.5 uur rijden van Villeneuve, dus vroeg op zodat ik de houtkachel nog kon opstoken, op mijn gemak kon ontbijten en de honden nog even lekker kon laten 'aus rausen'  Dat rennen lukte zeker want ze lieten zich foppen door een eekhoorn die vervolgens van boom naar boom ging, zich wel liet zien maar zeker niet liet pakken en dat alles in het schemerdonker.

Vervolgens in de nette kleren en opgetut in mijn Saabje naar de afspraak.

Ik had al wel telefonisch contact gehad met de dame in kwestie en in het gesprek had ze aangegeven dat het om een oud historisch pand ging maar verdere details had ik niet, die had ik ook niet gevraagd en dit was dan ook meteen mijn leermoment….

Na een rit van 1,5 uur precies op tijd in het dorpje, maar jeetje, welk pand is het nu? Ik had al op nummer 1 aangebeld, een mooi groot herenhuis maar er werd niet open gedaan. Geprobeerd telefonisch contact te krijgen met de dame maar er werd niet op genomen. Ojee, lichte paniek, ik zal toch wel in het goede dorpje zijn, ze zullen me toch niet voor niks hebben laten komen? Dan maar eerst eens een rondje lopen door het dorp wie weet kom ik wel iemand tegen.

Gelukkig werd ik na een rondje lopen geroepen en kwam er een dame met een zeer dikke trui op mij af. "Madame Linda…. ?" Naar later bleek had ik op nummer 1 TER  moeten zijn. Leermomentje ! 

Een mooi en groot huis met smaak gerenoveerd dus ik werd niet teleurgesteld. Na het nodige vraag -en praatwerk werd ik uitgenodigd voor de lunch omdat ik zoveel km’s had moeten maken. Een sympathieke geste, ik vroeg mij meteen af of dit in Nederland ook zo zou gaan.

Tijdens de lunch werd me wel duidelijk waarom de dame een dikke wollen trui aan had, hoe langer je stil zat hoe kouder het werd. De centrale verwarming stond wel aan maar ik vroeg me af op welke temperatuur deze ingesteld stond, ik kon niet wachten totdat ik mijn thee geserveerd kreeg en weer richting auto en huisje met houtkachel kon koersen. Tijdens het afscheid bleek dat de dame alvast de boekenkasten aan het uitruimen was en kreeg ik ook nog een paar extra woordenboeken mee, altijd handig!

Nu moet ik een waardebepaling voor het huis gaan afgeven en dat valt nog niet mee. Ik heb de nodige informatie aan mijn coach doorgestuurd met mijn idee over de waarde van het huis. Nu afwachten wat mijn coach en belangrijker nog, de eigenaresse van mijn insteek gaat vinden en of we het eens kunnen gaan worden over de prijs.

Een vermoeiend dagje al met al, dus ik ga lekker vroeg met de kippen op stok.

Huis begin 1900.

Anno 2019 .

Lekker wakker worden ....