Ik probeer mijn weg te
vinden met de dagelijkse bezigheden, wandelen met de honden, contacten opbouwen,
huizen in de verkoop nemen, bezichtigingen inplannen, mails beantwoorden en
tussendoor ben ik met de bosmaaier in de weer om het snelgroeiende gras binnen de
perken te houden. En o ja, ik vergeet te melden dat ik regelmatig in goed gezelschap
de plaatselijke restaurantjes uitprobeer met de bijbehorende wijnkaart. Dat is goed
nieuws want mijn wijnkennis gaat met sprongen vooruit, niks geen standaard Merlot
meer!
's Middags wordt er door de Fransen uitgebreid gegeten en bij voorkeur in een restaurant, je vindt hier makkelijk een ‘menu du jour’ tussen de 12 en 15
euro en dan heb je een voor-, hoofd-, en nagerecht. Waar vind je dat in Nederland? Vaak heb
je voor dat geld alleen een voorgerecht of misschien een maaltijdsalade.
Dus lekker druk zullen we
maar zeggen of dit ook geld in het laatje brengt is weer een ander verhaal.
Een impressie van mijn
bezigheden.
Ik had laatst een bezichtiging van een woning die ik kort tevoren in de
verkoop had genomen, de eigenaar had één sleutel op een speciale plek gehangen
waarmee ik dan weer op een andere plek een bos sleutels zou vinden. De bos
sleutels was snel gevonden en ik dacht ook de sleutel van het luik van de voordeur
te hebben gevonden, alle sleutels gepast maar de goede sleutel zat er niet tussen.
Pfffft, waarom heb ik
dit nu weer ?
Maar even bellen met
de eigenaar. Nee, ik moest niet de voordeur hebben maar de andere deur…
Je moet het allemaal
maar weten en zo waren er nog een paar logische/onlogische zaken die ik niet
meteen doorhad, maar dat zal waarschijnlijk alles over mij zeggen dus…
Maar goed, net op tijd
had ik het huis en alle luiken open. Er kwam een dame bezichtigen in het goede gezelschap
van een hond. Omdat het warm was en ze
de hond in de auto wilde laten zitten stelde ik voor om de hond dan maar in de voortuin te laten. De dame wilde de hond ook
mee het huis in nemen maar dat vond ik wat te ver gaan. Ronde gemaakt en het huis
was toch niet helemaal wat ze zocht en ze bedankte me voor mijn tijd. We
stappen naar buiten en daar lag dus een enorme hondendrol op ons te wachten,
midden op het terras. Ik kijk de dame aan en verwacht min of meer dat ze het op
gaat ruimen maar niets is minder waar… Ze roept haar hond en loopt snel naar
haar auto en merkt nog even tussen neus en lippen op, dat ze niets bij zich
heeft om het op te ruimen. !@#$%^&*()
Nou dat is lekker dan,
ik wel zeker ?? Dan maar zelf op zoek naar een schepje om die dampende drol over
de heg heen te kieperen, ik vond het wel heel erg asociaal, niets geen hondenvrienden onder elkaar!
Zo had ik een andere bezichtiging
van een huis wat gerenoveerd moet worden. Precies, het huis van de meneer die
mij in zijn busje wilde hebben. Om 09.00 uur voor de kerk afgesproken daar had
ik immers goede herinneringen aan. De
goede man kwam 20 minuten te laat, hij was verdwaald. Ik had hem al uitgelegd in
welke staat de woning was dus hij wist waar hij voor kwam. Deze keer had ik het
geluk dat ik met een klusser in contact kwam. Hij nam de tijd om alles te
bekijken en ook meteen alles te bekritiseren, er was niet heel veel goed aan de
woning volgens hem. Eerlijk is eerlijk, op
sommige punten vond ik wel dat hij gelijk had. Hij vond het huis de helft van
de gevraagde prijs waard. Ik vertelde hem dat dit geen optie was maar dat ik
zijn kritische noten aan de eigenaar zou overbrengen. Zo gezegd, zo gedaan en ja dat leverde mij geen
serenade op….
Soms is het niet makkelijk om een bemiddelaar/intermediair te
zijn.
Dus het is zeker niet
allemaal rozengeur en maneschijn. Ik ben nu 6 maanden voor Leggett bezig, dit kost
veel tijd en energie en ik heb ook al erg veel kilometers gemaakt met mijn Saabje.
Zelf vind ik dat ik beste leuke huizen in
de verkoop heb genomen, die zeker de moeite waard zijn om te bezichtigen. Nu
vind ik het moment daar dat het zich ook wel een beetje mag uitbetalen, de afgelopen
maanden heb ik niet veel bezichtigingen gehad en ik vind dat Leggett weinig aan
promotie doet voor zijn nieuwe agent in een nieuw te ontwikkelen gebied. Ik had
mezelf een periode van 6 maanden gegeven om zaken te onderzoeken en die 6 maanden
lopen nu een beetje op zijn eind.
Leggett roept dat ik meer
geduld moet hebben en dat ik pas na een jaar kan zeggen of het de moeite allemaal
wel waard is geweest, zij vinden dat ik gewoon moet doorgaan met huizen in de verkoop
nemen en dat ik minimaal 70/80 huizen moet
hebben om een goede portefeuille te hebben.
En daar begint de schoen voor mij
een beetje te wringen, zij hebben wel heel makkelijk praten. Alle agenten
werken op zelfstandige basis, doen zelf alle investeringen en nemen ook zelf alle risico’s
maar ondertussen maken ze wel reclame voor de Leggett Groupe. Het blijft natuurlijk een raar en onzeker systeem,
je bent nooit zeker van een inkomen. Dus
of mijn Franse avontuur ten einde komt weet ik nog niet maar ik blijf niet
oneindig doorgaan met tijd, moeite, energie en diesel investeren in dit avontuur.
Voor de rest is het
leven op het Franse platteland niet saai te noemen. Een vriendin van mij wordt
in augustus 70 jaar en wilde daar een leuk uitje van maken. Of ik zin had om
mee te gaan om zaken te onderzoeken? Eerst
had ze een 5*kasteel op het oog waar ze wilde slapen en eten en ik had al even op de website gekeken dat zag er wel heel erg luxe
uit. De dag zelf bleek ze haar plannen veranderd te hebben we gingen proef eten
in ander top restaurant. Het was ruim 5 kwartier rijden en stekende pijn in mijn rug vroeg ik me af waarom ze zover van huis wilde
eten, het moest dan wel heel bijzonder zijn. Nou om kort te gaan, het
restaurant viel tegen, we werden bij het chloor zwembad gezet met een aperitief
en we werden ontvangen door iemand met een huidziekte. Het restaurant zelf was
een beetje vergane glorie en alles erom heen eigenlijk ook. Als het eten nu top zou zijn zou
dit het verschil kunnen maken maar dat was het zeker niet. De teleurstelling was in Arlette haar ogen te lezen. Na een ronde door de hotelkamers was ze
overtuigd, dit ging hem niet worden. Ik stelde voor om alsnog naar het kasteel
te gaan om daar wat informatie op te halen.
Sputter, sputter, het is echt veel te duur...! Ik zei we gaan alleen kijken en
eventueel theedrinken op het terras, we zijn er nu zo dichtbij !
Het kasteel was snel
gevonden maar het toegangshek leek dicht, er hing wel een kaart en daar zagen
we kamers van 120 euro per nacht opstaan, dat was goed nieuws. Aangebeld en krakend ging het hek open. Ik
kreeg meteen de slappe lach, het was echt heel erg sjiek en daar kwamen twee
dappere moekes op de goedkope kamers af. We werden ontvangen door een heer die vroeg wat hij voor ons kon betekenen, dapper vertelde Arlette haar verhaal, voor
7 personen diner en dan graag met de kamers van 120 euro. Met een geringschattende
blik begon hij zijn betoog, de kamers van 120 euro waren er niet, alleen kamers vanaf
300 euro zonder ontbijt en juist in dat weekend waren de ‘goedkopere’ kamers al
gereserveerd. Ik voelde weer een serieuze lachkriebel op komen.
Arlette vroeg of hij het
een en ander op papier kon zetten en printen. Nou dat deed hij niet, ze
moest maar rekenen op minimaal 1.500 euro voor één nacht en daar zou het diner
en de wijn dan nog bij komen. Ik zag Arlette verschieten, ik opperde dat we het
een en ander in overweging zouden nemen en vroeg of we over het landgoed
mochten wandelen. Briesend
ging Arlette naar buiten, nooit maar dan ook nooit zou ze één euro uitgeven in
dit kasteel, wat een arrogante klootzak, wie dacht hij wel dat hij was en wandelen over dat landgoed gingen we zeker niet doen.
Het betekende wel dat we
geen andere opties meer hadden dus langzaam aan reden we weer richting de Morvan.
We passeerden Vezelay en dat is een pelgrimsdorp en kruispunt van de Compostella
route, daar hebben we even een rondje gelopen en de ideeën kwamen weer vanzelf. ’s Middags wordt er geluncht in
Vezelay vervolgens wordt er een stukje van het Compostella pad gelopen en dan ’s
avonds, als alles goed gaat en het mooi weer is, wordt er een tocht met een
luchtballon gemaakt, ook niet goedkoop en zeker net zo duur als een
overnachting in dat kasteel maar wel een bijzondere ervaring denk ik. Wordt vervolgd !
Voor nu doe ik het dus
even rustiger aan op het onroerend goed gebied en ga mij buigen over de vraag hoe
ik het een en ander verder wil inpassen.
Het is hier met vlagen erg warm en gelukkig hebben mijn zwagers een heerlijk zwembad waar we dus met grote regelmaat gebruik van mogen maken.
La vie est belle !
De huizen met de referentie LNI horen bij mijn portefeuille:
